Bromantan łączy w jednej cząsteczce nasyconą klatkę węglowodorową i aromatyczny pierścień z atomem bromu. Dla analityka to układ wygodny: każdy z tych fragmentów zostawia własny, trudny do pomylenia ślad w widmach, a razem tworzą zestaw kryteriów, po których partię da się rozpoznać bez odwoływania się do jakiejkolwiek aktywności biologicznej.
Tożsamość chemiczna próbki
Szkielet stanowi klatka adamantanowa połączona przez drugorzędowy atom azotu z pierścieniem fenylowym podstawionym bromem w położeniu para. Sztywna, nasycona klatka odpowiada za dużą lipofilowość i znikomą rozpuszczalność w wodzie — to ona wymusza przygotowanie roztworów wzorcowych w rozpuszczalniku organicznym. Fragment aromatyczny wnosi absorpcję w nadfiolecie, a atom bromu rozstrzygający wzór izotopowy w spektrometrii mas.
- Numer CAS
- 87913-26-6
- Wzór sumaryczny
- C16H20BrN
- Masa molowa
- 306,25 g/mol
- Nazwa systematyczna
- N-(4-bromofenylo)tricyklo[3.3.1.1³,⁷]dekan-2-amina
- Fragmenty strukturalne
- klatka adamantanowa, drugorzędowa amina aromatyczna, pierścień bromofenylowy
- Synonimy w piśmiennictwie
- bromantane, ADK-709 oraz nazwa handlowa Ladasten — ta sama cząsteczka
- Rozpuszczalność
- dobra w rozpuszczalnikach organicznych, znikoma w wodzie
Chromatografia — HPLC i GC
W układzie odwróconych faz materiał zatrzymuje się mocno, dlatego faza ruchoma wymaga wysokiego udziału składnika organicznego, a czasem także gradientu sięgającego niemal czystego acetonitrylu. Detekcję prowadzi się w nadfiolecie, korzystając z chromoforu pierścienia bromofenylowego; matryca diodowa pozwala porównać widmo pod pikiem z widmem wzorca i wychwycić współelucję.
Czas retencji sam w sobie niczego nie dowodzi — jest cechą konkretnego zestawu kolumna–faza ruchoma–temperatura. Wartość dowodową uzyskuje dopiero w parze: jako czas względny wobec piku odniesienia oraz w postaci dostrzyku próbki wzbogaconej wzorcem, po którym pik nie powinien się rozdwoić ani poszerzyć u podstawy.
W odróżnieniu od związków termolabilnych ten materiał dobrze znosi rozdział w fazie gazowej, co czyni sprzężenie chromatografii gazowej ze spektrometrią mas naturalnym narzędziem potwierdzania tożsamości: widmo jonizacji elektronami można porównać z biblioteką widm. Kształt piku bywa zaburzony przez oddziaływanie drugorzędowego atomu azotu z powierzchnią wkładki dozownika; poprawia go dezaktywacja toru próbki albo przekształcenie grupy aminowej w pochodną acylową lub sililową. Analiza fazy nadpowierzchniowej domyka obraz, pokazując pozostałości rozpuszczalników po krystalizacji.
Metody spektroskopowe
Spektrometria mas
Najmocniejszą przesłanką jest tu wzór izotopowy bromu. Dwa trwałe izotopy tego pierwiastka występują w przyrodzie w zbliżonym udziale, więc jon zawierający brom pojawia się jako para sygnałów odległych o dwie jednostki masy i o niemal równej wysokości. Taki obraz od razu odróżnia jony bromowane od pozostałych fragmentów widma. Drugą cechą rozpoznawczą jest wyjątkowo trwały kation pochodzący od klatki adamantanowej, który zwykle dominuje w obszarze fragmentacyjnym. Pomiar wysokorozdzielczy potwierdza skład pierwiastkowy i wyklucza przypadkową zbieżność mas nominalnych.
NMR
W widmie protonowym pierścień podstawiony w położeniu para daje charakterystyczny obraz czterech protonów aromatycznych w postaci dwóch sygnałów o zbliżonym kształcie. Proton związany z azotem jest szeroki i znika po wytrząśnięciu z wodą deuterowaną. Klatka adamantanowa tworzy rozbudowany zespół sygnałów w obszarze alifatycznym, przy czym podstawienie w położeniu drugim obniża jej symetrię wobec pochodnej podstawionej w mostku, co zwiększa liczbę rozróżnialnych linii w widmie węglowym. Węgiel związany z bromem daje sygnał czwartorzędowy o charakterystycznym położeniu.
Podczerwień (IR)
Widmo zdominowane jest przez intensywne pasma rozciągające wiązań węgiel–wodór klatki nasyconej. Do tego dochodzi pojedyncze pasmo rozciągające wiązania azot–wodór, typowe dla aminy drugorzędowej, pasma pierścienia aromatycznego oraz pasmo wiązania węgiel–brom w obszarze niskich liczb falowych. Zgodność zakresu daktyloskopowego z widmem wzorca jest szybkim testem tożsamości partii.
Zanieczyszczenia i produkty degradacji
- Nieprzereagowane substraty — aromatyczna amina z podstawnikiem bromowym oraz keton klatki adamantanowej.
- Izomery położenia bromu w pierścieniu, powstające przy niedostatecznie selektywnym bromowaniu.
- Analog pozbawiony bromu — trudny do wychwycenia w nadfiolecie, natomiast oczywisty w widmie mas przez brak pary sygnałów izotopowych.
- Produkt podstawiony dwoma atomami bromu, o masie wyższej i o wzorze izotopowym złożonym z trzech linii.
- Produkty utlenienia aminy drugorzędowej, zwykle objawiające się żółknięciem materiału.
- Sole nieorganiczne pozostałe po obróbce mieszaniny poreakcyjnej.
- Pozostałości rozpuszczalników i woda związana z materiałem.
Pobieranie i przechowywanie próbek
| Zagadnienie | Zalecenie |
|---|---|
| Naczynie | szkło oranżowe z zakrętką i wkładką z PTFE; tworzywa miękkie odpadają ze względu na lipofilowy charakter materiału |
| Światło | ochrona bezwzględna — wiązanie węgiel–brom w pierścieniu aromatycznym bywa wrażliwe na promieniowanie |
| Atmosfera | gaz obojętny nad materiałem archiwalnym ogranicza utlenianie grupy aminowej |
| Wilgoć | pochłaniacz w opakowaniu zbiorczym, otwieranie po wyrównaniu temperatury z otoczeniem |
| Pobieranie | osobna łopatka na partię, ważenie na łódce jednorazowej, zapis masy przed i po |
| Roztwory robocze | sporządzane w acetonitrylu lub metanolu przed serią, chronione przed światłem |
| Opis pojemnika | nazwa systematyczna, numer CAS, numer partii, data otwarcia |
| Próbka archiwalna | odłożona nienaruszona przy pierwszym otwarciu, przechowywana w tych samych warunkach co partia |
Dokumentacja partii
Świadectwo analizy powinno wiązać wynik z konkretnym opakowaniem: numer partii, data wytworzenia, data ponownego badania, metoda oznaczenia zawartości oraz próg, powyżej którego raportuje się pojedyncze zanieczyszczenie. Dla materiału zawierającego brom warto dołączyć surowe widmo mas — obecność pary sygnałów izotopowych jest kryterium, które da się sprawdzić bez powtarzania całego oznaczenia. Zobacz również materiał badawczy o zbliżonej specyfikacji: IDRA-21, purity ≥ 99% 1000mg.
Osobno odnotowuje się synonimy występujące na etykiecie dostawcy, ponieważ ta sama cząsteczka bywa opisywana nazwą handlową. W rejestrze odczynników zapisuje się nazwę systematyczną i numer CAS jako identyfikatory nadrzędne, a nazwę handlową jedynie jako odsyłacz. Każda rozbieżność między deklaracją dostawcy a wynikiem własnego pomiaru trafia do zapisu odchyleń przed dopuszczeniem partii do dalszej pracy. Zobacz również pozycja katalogowa tego odczynnika: Fenyloalanina / L-Phenylalanine ≥ 99% 1000mg.
Kwalifikacja odczynnika. Nie jest to substancja do użycia u ludzi. Nie jest to również produkt do użytku weterynaryjnego. Jest to wysokiej czystości produkt laboratoryjny do prac badawczych z użyciem HPLC i GC-MS. Nie jest produktem leczniczym ani środkiem spożywczym.
Powiązane odczynniki w katalogu
- Fenyloalanina / L-Phenylalanine ≥ 99% 1000mg
- IDRA-21, purity ≥ 99% 1000mg
- Methylene Blue / BŁĘKIT METYLENOWY. Czystość ≥ 99.50% 1000mg.
- Forskolina / Forksolin. Czystość ≥99% 1000mg.
Publikacje indeksowane w PubMed
Pozycje indeksowane w bazie PubMed dla tej substancji; każdy wpis identyfikowany numerem PMID.
- Iëzhitsa IN, Eksperimental'naia i klinicheskaia farmakologiia, 2000 — PMID 11109517
- Morozov IS, Eksperimental'naia i klinicheskaia farmakologiia, 1998 — PMID 9929819
- Iezhitsa IN, Bulletin of experimental biology and medicine, 2002 — PMID 12124651
- Bugaeva LI, Eksperimental'naia i klinicheskaia farmakologiia, 2000 — PMID 10763112
